De kunst van het persoonlijke en van het collectieve

Met de tentoonstellingen en kunstprojecten die ik organiseer, wil ik meer persoonlijke en ook collectieve thema’s procesmatig aan de orde stellen. Zodanig dat ik en wij met elkaar hier meer van leren, in ontdekken en er vooral ook een verschuiving in onze aannames en gevoelens kan plaatsvinden.

Ik word op dit moment getraind in het Pocket Project. Een project van Thomas Hüble over het helen van collectief trauma. Mijn weg is die via de (beeldende) kunst. Ik hoop mensen te inspireren. Kunstenaars en anderen. Door het opruimen van onze eigen shit, het creëren van veilige omgevingen, het gebruik van de gevoelige lagen van ons zenuwstelsel om op diepere niveaus te voelen en te luisteren naar jezelf en naar anderen, door het tijdreizen naar vroegere generaties en naar culturele omstandigheden, ontdekken wat ingesleten collectieve gewoontes zijn en het met elkaar ruimte geven aan dat wat is, daderschap en slachtofferschap omarmen, zo ontstaan er pockets van bewust en zonder oordeel zijn in een opmaat naar heling. Deze door mensen gevormde pockets ontstaan organisch en zorgen voor een open collectief veld van compassie, waarin mensen verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf en hun omgeving. Mens, maatschappij en natuur. Een wereld in ontwikkeling en verandering naar verdraagzaamheid en een nieuwe balans tussen het mannelijke en vrouwelijke in iedereen.